Pierwsza nocna, lodowa wspinaczka na Kadzielni

 Przejścia zespołu odbyły się pomiędzy 10 a 12 w nocy, przy sztucznym oświetleniu. Pokonano w pięknej scenerii, w dobrym stylu, cztery logiczne, narzucające się linie. To właśnie estetyka była głównym powodem podjęcia decyzji o nocnym wspinaniu.

Wspinaczka lodowa zdecydowanie różni się od letniej wspinaczki skalnej. Wymaga zastosowania specjalistycznego sprzętu oraz większego doświadczenia – lód będący tak pięknym medium wspinaczkowym jest jednocześnie zdecydowanie bardziej nieprzewidywalny od skały. Do tego zmienia się wraz z warunkami atmosferycznymi i każdego dnia jest nieco inny.

Do pokonywania lodowych formacji (ściany, sople, polewki, kurtyny, grzyby, kalafiory) używa się rąk uzbrojonych w krótkie, zakrzywione czekany (dziabki) oraz nóg uzbrojonych w buty z przymocowanymi rakami. Do asekuracji używane są śruby lodowe – są to rury stalowe lub tytanowe (coraz rzadziej spotykane) z gwintem na większej części swojej długości, zakończone zębami atakującymi z jednej strony, które umożliwiają wkręcanie śruby w lód, z drugiej strony znajduje się plakietka, w którą wpinamy karabinek.

Wspinaczka lodowa, podobnie jak wspinaczka w ogóle, zaliczana jest do sportów ekstremalnych... ale raczej przez obserwatorów, a nie przez wspinaczy. Oni wolą określenie sport przestrzeni.